Ζανέτ

Κεφάλαιο τρίτο

ΖΑΝΕΤ

Τι χρειάζονται η χαρά, η λύπη, το ενδιαφέρον,

η αγάπη ή το μίσος

όταν κρύβονται τόσο καλά απ’ όλους.

Βολοδέρνουν μαζί,

σ’ έναν κυκεώνα συναισθημάτων.

Κι επειδή δεν μπορούν να εκτονωθούν,

λιμνάζουν.

Ας είναι.

Aς μείνει μόνο ο φόβος.

Επίμονος ο φόβος, μπορεί κι αλλάζει,

εκδηλώνεται πιο εύκολα.

Επίμονος ο φόβος, παραμένει,

μετατρέπεται συχνά σε δάκρυ.
Η αλμύρα του έχει κάτι

απ’ της θάλασσας τα σκοτεινά τα βάθη.

Εκεί που κυριαρχεί η σιγαλιά του ερέβους,

τόσο σιωπή.

Επίμονος ο φόβος, φαίνεται,

αναγνωρίζεται εύκολα στα μάτια.

Κλέβει την υγρασία τους

μαζί και τα φτερά από τα όνειρα.

Και μένει η στεγνή πλέον ζωή

Που την φυλάει η απόγνωση

Χωρίς μιαν αύρα, χωρίς δροσιά
Επίμονος ο φόβος και η απόγνωση

που φέρνουν την αναβολή.

Ακόμα και στα πιο μεγάλα

όνειρά τους.

Βασίλης Καραβάσης

-Οι περισσότεροι λένε ότι η οικογένεια είναι ένα πλοίο φτιαγμένο ν’ αντέχει σε τρικυμίες και κύματα μεγάλα! Πλοίο που όσο πιο πολύ ταξιδεμένο είναι τόσο πιο γερό σκαρί είναι ή γίνεται από την θάλασσα και την γνώση και επιδιόρθωση των αδυναμιών και των ελλείψεων. Και από την αγάπη του «πληρώματος». Δυστυχώς η δική μου είναι απλά… ένα ναυάγιο! Κι εγώ τόσο μόνη όσο ο ναυαγός. Οικογένεια… ερειστικός ιστός που θα έπρεπε να υποστηρίζει με ότι ή όσα μέσα διέθετε, το κάθε μέλος ξεχωριστά. Όσα και να ξέρεις όμως για αυτή, ανακαλύπτεις τα πάντα μέσα σε ένα τελειωμένο ή και ψυχρό γάμο! Και ευτυχώς υπάρχουν τα παιδιά. Αλλιώς απλά δεν θα αντέχαμε! Εξομολογήθηκε η Ζανέτ.

-Το τι κάνεις ή και ότι δεν κάνεις Ζανέτ, είναι αυτό που σε αφήνει σε αυτό που είσαι, και δεν σου επιτρέπει να γίνεις αυτό που θέλεις! Ή αυτό που σου ΑΞΙΖΕΙ να είσαι! Να το θυμάσαι κούκλα μου. Πριν πεις ότι φταίει κάποιος άλλος. Άλλωστε, δεν νομίζεις ότι είναι αρκετά όλα αυτά που σε μειώνουν και σε κάνουν να νιώθεις άσχημα; Αρκετά με την ηττοπάθεια και τους φόβους σου. Το ξέρω ότι είσαι πιο δυναμική! Άστο να φανεί..!!

-Μπορεί να νόμιζα ή να ήξερα ότι είμαι, αλλά έρχεται κάποια στιγμή και συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να αψηφάς τις προσδοκίες των δικών σου ανθρώπων, να περιφρονείς το σύστημα και τον υπόλοιπο κόσμο, και μετά να παραπονιέσαι ότι έγινες στόχος.

-Όχι δεν μπορείς, εκτός κι αν είσαι δειλός. Και εσύ μάλλον έγινες στόχος; Ή όχι; Ξέρεις… σε θεωρώ γενναία γυναίκα που αν μη τι άλλω, αντιπαθείς την κακομοιριά. Το να καθόμαστε και να οικτίρουμε εαυτούς και αλλήλους δεν βοηθάει καθόλου. Το να νιώθεις ανάπηρη μέσα στην σχέση σου δεν πρέπει να σε απελπίζει αλλά να σε γεμίζει δίψα για πρωτοτυπία και πρωτοπορία ή και ανεξαρτησία στον μέγιστο βαθμό! Πρέπει να δυναμώνεις την απόφαση σου να κερδίζεις περισσότερα δίνοντας τον καλύτερο σου εαυτό. Για να περιμένεις αλλά και να βρίσκεις μιμητές. Κάθε καινούρια μέρα! Άλλωστε στο FB πρέπει να το διάβασα… «Δώσε ότι θέλεις. Αλλά να ξέρεις ότι θα πάρεις αυτό που έδωσες!!»

-Κι αν δεν βρίσκω; Αν δεν παίρνω; Αν δεν θέλει να μου δίνει; Αν δεν με ακολουθεί ο άλλος…;

-Μα… με ποιο τρόπο έχει νόημα η μαυρίλα στην ψυχή σου που την γεννάει η απαισιοδοξία; Το να ζεις συνέχεια στα πρόθυρα της κατάθλιψης περιμένοντας το χειρότερο, που το θεωρείς δεδομένο ότι θα συμβεί, ακόμη κι αν ή όταν συμβεί… θα έχεις υποφέρει πολύ περισσότερο! Και δεν χρειάζεται να υποφέρεις στο μάξιμουμ! Ποτέ. Αρκεί ο υγιής προβληματισμός. Άλλωστε ασχολούμαστε με ανθρώπους συμπεριφορές και πράγματα που αξίζουν! Κυρίως τον χρόνο μας. Για τους άλλους… όταν μπορούμε κάνουμε τα απολύτως απαραίτητα. Ή τα αναγκαία. Και όχι αυτά που μας επιβάλλει ο φόβος και η ανησυχία!

-Μήπως επειδή πρέπει να γίνουν; Ή καλύτερα να μάθουμε να τα συνηθίζουμε; Όλα όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε;

-Ααα.. Υπέροχα σε βρίσκω! Αλήθεια!! Δεν έχεις καθόλου σύμπλεγμα κατωτερότητας αλλά πραγματική κατωτερότητα! Και γιατί να γίνουν από εσένα; Ή μόνο από εσένα;

-Τώρα εσύ το λες αστειευόμενος, αλλά εγώ μέσα μου ξέρω ότι είναι αλήθεια και το εννοείς αυτό που λες. Αυτό που δεν ξέρω είναι πως θα πάψω να είμαι ή να νιώθω κατώτερη και αυτό που δεν θέλω να ξέρω είναι πως μου προέκυψε αυτή η κατωτερότητα. Πάντως ποτέ δεν εισέπραξα τίποτα άλλο παρά την αδιαφορία του όσον αφορά τις προσπάθειες μου. Ούτε καν έναν καλό λόγο δεν άκουσα!!

Και σκεφτόταν, έντονα και συνεχώς, αν έπρεπε να του εκμυστηρευτεί ότιείχε μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που ξεχείλιζε από τεστοστερόνη και φωνές, σε μια οικογένεια όπου άπαντες και πάντα έλεγαν την άποψη αλλά ακόμα και αυτό που σκέφτονταν, χωρίς δισταγμό, σε έντονο ύφος και συνήθως όλοι μαζί!! Καιείχε επιβάλλει στον εαυτό της να απέχει απ’ όλα αυτά και να τα αποφεύγει! Κι έτσι της έμεινε να είναι και να παραμένει απούσα ή άπρακτη.

Η απραξία βέβαια της άφηνε χώρο και χρόνο για να βρει τα λάθη ή να σκεφτεί πιθανές αντιδράσεις της. Μόνο που ποτέ δεν «προλάβαινε» να αντιδράσει. Δεν είναι περίεργο λοιπόν ότι από νωρίς αποστασιοποιήθηκε από την ένταση και τις διαφωνίες γονιών και αδελφών. Όλοι είχαν άποψη -συνήθως την σωστή- και όλοι την εξέφραζαν απαιτώντας και να εισακουστεί σαν η καλύτερη και πιο “σωστή” από των άλλων!

Κι έτσι έμενε στην ίδια να βολεύεται παρακολουθώντας μακρόθεν τα συμβαίνοντα γύρω της και ενίοτε τα τεκταινόμενα. Αποφεύγοντας να γίνει «χοντρόπετση». Μόνο που έτσι απέφευγε και να προχωράει δυναμικά και με περίσσεια σιγουριά ψάχνοντας και βρίσκοντας απαντήσεις στον δρόμο της!! Και απλά περίμενε να την καταλάβει κάποιος!! Απλά βλέποντας την… όχι παίρνοντας απαντήσεις… ή έστω προτάσεις από αυτήν. Είναι άσχημο, σκεπτόταν, να μην έχεις κάποιον να αγαπάς, να περιμένεις, να σκέφτεσαι, και να νοιάζεσαι. Και όλα αυτά επειδή σε “πρόδωσε” ένας. Ή κάποιοι… έστω και από πολύ παλιά!! Αλλά το έβλεπε και σε άλλους. Ήθελε απλώς την συντροφικότητα, της αρκούσε απλώς αυτό… αλλά το πρόβλημα ήταν ότι κανείς δεν ενδιαφέρονταν ούτε καν για αυτό. Και έτσι έμενε το ΦΒ και οι “συζητήσεις” εκεί! Και τι θα μπορούσε να γεννηθεί εκεί; Έρωτας; Συμπάθεια; Ενδιαφέρον; Σχέση; Φιλία; Ή απλά οι ψευδαισθήσεις αυτών και όλων των άλλων;

-Ζανέτ, μπορεί να έχεις την θεωρία σου -που μάλλον έχει μετατραπεί σε πεποίθηση- και σου δίνει μια ψευδαίσθηση κάποιας έπαρσης, και να συμβούν κάποια ή και ολόκληρη σειρά από γεγονότα που θα κουρελιάσουν τα πάντα μαζί κι εσένα. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να σε απελπίζει σε αυτόν τον βαθμό. Εντάξει, μπορεί να επηρεάστηκες και να ενέδωσες σε κάτι παλαιότερα αλλά… μάλλον σε τραβάει -ή ίσως σε τραβούσε- η δύναμη και η ισχυρή προσωπικότητα του συζύγου. Η οποία μεταλλάχθηκε και πλέον σου είναι αδιάφορη ή και εχθρική. Πάντως η βία δεν ανταποκρίνεται στην δειλή σου φύση και έτσι οποιοσδήποτε, μπορεί να διακρίνει την θέληση σου να είσαι μεγαλόψυχη, υπομονετική και καλή με τους άλλους. Ακόμα και αν το εκμεταλλεύονται αισχρά αυτό μερικοί. Εσύ όμως επιμένεις να είσαι. Περιμένοντας τι; Να αλλάξει ο άλλος; Προσδοκώντας τα μέγιστα ή μαγικά οφέλη. Ενώ ξέρεις ότι δεν θα έρθουν…

-Μα όσο και να το ήθελα, για τα προηγούμενα, ότι θεωρία και να είχα ή έχω… Μην το λες σ’ εμένα αυτό… Να ρωτήσω…. Και τι νομίζεις ότι μπορείς να ονειρευτείς χωρίς να κοιμηθείς; Ή να δεις το ουράνιο τόξο χωρίς την βροχή που προηγείται…; Ή να περάσεις μέσα από την κόλαση και να μείνεις ανέπαφος..; Δεν ξέρεις, δεν έχεις ιδέα για τι πράγμα σου μιλάω. Ένας συνδυασμός κακίας και εμπάθειας με την αμείλικτη και ψυχρή χειραγώγηση των άλλων που κάνει τον Χίτλερ να μοιάζει μαριονέτα! Τι έλεγες προχθές για την αλλαγή που μας χαρακτηρίζει..;

Πόσα πράγματα δεν ήξερε ο Πωλ. Θα του τα έλεγε άραγε κάποτε…;σκέφτηκε η Ζανέτ…

Advertisements