ΓΝΩΡΙΜΙΑ με την Ζανέτ !

unnamed (3)Η Ζανέτ κάθισε μπροστά στην τηλεόραση. Χαμένη μέσα στον θόρυβο της αλλά και την αδιαφορία της. Κοιτούσε χωρίς να βλέπει, φυλακισμένη και βασανιζόμενη από τον ήχο που είχε γίνει ήδη ενοχλητικός. Τον έκλεισε πιάνοντας το remote control κι έμεινε να κοιτάει το πρόσωπο της που καθρεφτιζόταν στον πίνακα του τοίχου.

Άλλαζε χρώμα ή φωτεινότητα, ανάλογα με την εικόνα της τηλεόρασης. Πότε γρήγορα, ενίοτε αργά άλλοτε έντονα ή και πιο απαλά, ανάλογα με τις σκηνές. Προσπαθούσε συνάμα να βάλει τις σκέψεις της σε μια σειρά αλλά εις μάτην. Αδυνατούσε. Τέτοιο και τόσο «μπέρδεμα»… δεν μπορούσε να το χειριστεί. Την έπνιγε!!

Και δεν είχε και κανέναν σύμμαχο, φίλο ή συνοδοιπόρο σε ότι δύσκολο ήξερε ότι θα ακολουθούσε. Ούτε καν την μητέρα της. Πως σε πετούν μέσα στην έρημο χωρίς τρόφιμα ή νερό, χάρτη ή και πυξίδα?? Χώρια το γεγονός ότι και να τα είχες, δεν θα ήξερες πως να τα χρησιμοποιήσεις. Με φειδώ και σύνεση τα μεν αλλά και τεχνικές γνώσεις για τα δε… Και έμεινε να σκέπτεται όλα όσα αρνητικά μπορούσε να θυμηθεί, οικτίροντας τον εαυτό της για τα όσα είχε υποστεί και αφήσει τους άλλους να της κάνουν. Ακόμη και τους γονείς της!! Αλλά έλεγε ευτυχώς, που πλησίαζαν και τα Χριστούγεννα. Άλλωστε τα Χριστούγεννα πάντα ήταν και είναι γιορτή, περίοδος αγάπης και καλής διάθεσης!! Εποχή χαράς και δώρων. Μόνο που ήταν καλά μόνο για τα παιδιά. Και σε πείσμα όλων ήταν και η περίοδος των περισσότερων χωρισμών από κάθε άλλη εποχή ή μήνα του έτους, σκέφτηκε!!

Τα παιδιά της ήταν κάτω στην γιαγιά και τον παππού, που ήταν αρκετά καλά το τελευταίο καιρό, και ο Ντέιβιντ έλειπε για το τελευταίο ταξίδι της χρονιάς και δεν θα γυρνούσε πριν την Τετάρτη. Του είχε τηλεφωνήσει πριν και ακούγοντας τον να γκρινιάζει βεβαιώθηκε ότι έχαιρε υγείας. Και αφού έγινε αυτό, κατάλαβε ότι δεν είχαν και πολλά περισσότερα να πουν. Ψέλλισε μια δικαιολογία για την πεσμένη μπαταρία του κινητού και έκλεισε βιαστικά!!

Ποτέ δεν ήθελε να ενοχλεί και της φαινόταν όλο και πιο δύσκολο να μιλά με εκείνον. Άλλωστε για να κάνεις κάτι δύσκολο χρειάζεται κουράγιο. Όμως η Ζανέτ είχε διδαχθεί πολλά, αλλά τίποτα για το κουράγιο. Το κουράγιο που -τώρα έβλεπε ότι- μπορούσε να αρπάξει τη νίκη από την καταστροφή που την κρατούσε στα χέρια της. Και κυρίως είχε μάθει να αδιαφορεί για τις -λίγες κιόλας- προσωπικές επιθυμίες της και μαζί την άμετρη υπομονή ή και ανοχή, καρτερικότητα και πειθαρχεία που όφειλε να δείχνει αλλά και να έχει στην θέληση του!! Και στις εκάστοτε διαθέσεις του.

Και ενώ στην αρχή έβλεπε ότι του άρεσε για πολλούς λόγους, με τον καιρό απαξίωσε γιατί είχε φτάσει στο σημείο να τον ρωτάει ακόμα και για να διασχίσει κάθετα τον δρόμο… καμιά πρωτοβουλία. Πως τα είχε καταφέρει έτσι? Σκέφτηκε… Ένας εφιάλτης πραγματικά οδυνηρός απλά για να τον σκέφτεται και να τον θυμάται! Αλλά κι αυτός τόσο… άξεστα αδιάφορος..!! Πάντα.. μα πάντα της ανταπαντούσε με έναν τέτοιο τόνο αδιαφορίας που σαφέστατα απομάκρυνε κάθε πιθανότητα περαιτέρω διαφώτισης ή συζήτησης για το θέμα.
Όποιο κι αν ήταν αυτό. Καταλάβαινε, ήξερε ότι είχε το ελεύθερο και χωρίς πολλές ερωτήσεις… και ως συνήθως δεν τον ένοιαζε. Για αυτό είχε επιμείνει στην εταιρία να παίρνει πάντα την γραμματέα του μαζί του στα ταξίδια του… την εκάστοτε γραμματέα του, μιας και λίγες στέριωναν στο γραφείο. Άκουγε για καιρό τις φήμες… όποια του «καθόταν» έφευγε μετά από λίγο… ίσως επειδή γινόταν φορτική?? ποιος ξέρει.. και όποια δεν του «καθόταν» έφευγε επειδή γινόταν εκείνος φορτικός. Τώρα είχε την Κατερίνα, που ανήκε στην πρώτη κατηγορία και τον είχε πάρει και κάνα δυο φορές τηλέφωνο και στο σπίτι.. μάλλον για να δηλώσει την παρουσία της και σ’ αυτήν. Και αυτή η ίδια, πληγωμένη από πολύ καιρό πριν, να πονάει. Να θυμάται, να σκέφτεται, να προβληματίζεται, να φοβάται… και να πονάει. Αλλά το «χαιρόταν» κιόλας γιατί πονάς όταν πληγώνεσαι…!!
Και όταν πονάς καταλαβαίνεις ότι είσαι αρκετά ζωντανός ώστε να αισθάνεσαι. Κι ας είναι και πόνος!! Άλλωστε ο πόνος είναι παροδικός. Πως έλεγε μια κινέζικη παροιμία? Το ότι θα πονέσεις είναι αναπόφευκτο!! Το αν θα υποφέρεις όμως από αυτό είναι στην δική σου ευχέρεια!!
Είναι..? σκέφτηκε. Πάντως όσο «στηρίζονταν» σε εκείνον… υπόφερε πολλά. Και όλο τον σκεφτότανε… όλο και συχνότερα τελευταία. Αυτόν αλλά και την ζωή χωρίς αυτόν. Είχε παγιωθεί η ιδέα μέσα της! Γιατί είχε πονέσει πολύ τελευταία. Λες και ματώνει μια παλιά πληγή και μαζί με τον πόνο που νιώθεις, θυμάσαι και τον πόνο της πρώτης φοράς. Και νομίζεις μέσα στην ταπεινότητα, σου ότι ο άλλος αρχίζει και σε βασανίζει… σε τυραννάει. Λες και έχει μέσα του την έμφυτη μανία να σε μειώνει και να σε εξευτελίζει. Δεν φτάνει που σπάει και καταστρέφει τα πάντα, τα λερώνει κιόλας, τα βρωμίζει με την αισχρή συμπεριφορά του ώστε να μην επιδέχεται καμμία επιδιόρθωση. Και νιώθεις πάλι (για μια ακόμη φορά) προδομένη και αναρωτιέσαι πως τέτοια χέρια και τόσο σκληρή γλώσσα μπορούν να αφήσουν τέτοια σημάδια, τόσα χνάρια στην ψυχή σου… και τόσο πόνο…!! Και γιατί κιόλας… Μόνο η μυρωδιά του καμένου έλειπε!! Που συνοδεύεται από μια αδιέξοδη μη αναστρέψιμη αίσθηση, ότι πλέον δεν γίνεται και ούτε μπορείς να κάνεις κάτι!! Ακόμα κι ο αέρας, βαρύς μέσα στο δωμάτιο της… κουβαλούσε μια απροσδιόριστη αίσθηση έλλειψης, μοναχικότητας ή και απελπισίας…

Έχασε τον εαυτό της. Από καιρό. Το ήξερε… Τον ζητούσε και δεν τον έβρισκε πουθενά!! Ίσως επειδή δεν έβλεπε. Ίσως έφταιγε που η όραση της ήταν θολή και τα μάτια της γεμάτα δάκρυα. Και η καρδιά της γεμάτη θυμό. Και το μυαλό της γεμάτο φόβο. Φόβος απόρριψης, φόβος επίκρισης, φόβος εγκατάλειψης, φόβος αποτυχίας, φόβος επιτυχίας, φόβος… φοβίες πολλές… Φόβος!!!
Τα πρόσωπα του φόβου είναι αμέτρητα της είχε πει ο Πωλ κάποτε. Με συνεργό του τον νου, μπορεί να σου δικαιολογήσει ανά πάσα στιγμή γιατί πρέπει να συνεχίσεις να τον πιστεύεις και να τον θρέφεις… με κομμάτια από τον εαυτό σου!!

Advertisements