Το φιλί

Κεφάλαιο δέκατο τρίτο

ΤΟ ΦΙΛΙ

Μια στιγμή. Ένα βλέμμα. Το άρωμα της.

Κι ύστερα φτερουγίσματα κρυφών επιθυμιών,

συγκλονίζουν!

Δυο χείλη υγρά, καυτά από πόθο,

ταξίδι ξεκινούν για μιαν Ιθάκη.

Σε μια τυφλή έλξη δυο σώματα

ριγούν σ’ ένα χορό ηδονής,

μεταλαμβάνουν του έρωτα

παραδείσιους καρπούς.

Μια μελωδία μεθυστική

χαϊδεύει το κορμί.

Τρυφερό, ερωτικό,

απαγγέλλοντας όρκο.

Γεννημένο φιλί απ’ τα χείλη σου.

Ω φιλί, πνοή ζωής!

Γιώτα Τσερτεκίδου

1329kiss_n-Τελικά είναι πιο δύσκολο από ότι νόμιζα το να σε ξεμοναχιάσω, της είπε και την έπιασε από το μπράτσο τραβώντας την μαζί του .

-Μπορώ να μάθω που πηγαίνουμε; Ρώτησε έκπληκτη η Ζανέτ ενώ συνειδητοποίησε ότι οποιοδήποτε σημάδι άρνησης φάνταζε περιττό εκείνη την ώρα. Ούτε καν την συγκατάθεση της έψαχνε. Απλά την τραβούσε κτητικά και ίσως με ένταση προς την άκρη της αίθουσας!

-Εδώ… εδώ, της είπε ανοίγοντας την πλησιέστερη έξοδο κινδύνου, μπαίνοντας σε έναν κακοφωτισμένο διάδρομο. Άκουσε την ξαφνιασμένη ανάσα της καθώς την κόλλησε στον τοίχο και είδε τα μάτια της να ανοίγουν διάπλατα από την έκπληξη.

-Τι κάνεις; Τον ρώτησε πάλι, ξέπνοα αυτή την φορά.

Της έκλεισε το στόμα ακουμπώντας τα χείλη της με τα ακροδάχτυλα του.

Σσσς… πολλά λες. Θεωρώ ότι καλό θα ήταν να έβαζες και λίγο ρομαντισμό στη ζωή σου, της είπε και την είδε που ξεροκατάπιε!!…

Η παλάμη του άγγιζε τώρα το μάγουλο της και ο αντίχειρας του χαϊδεύει τα χείλια της κοιτώντας την… με ένα ύφος… όλο πρόκληση.

-Όσο για μένα, ακολουθώ μια παρόρμηση μου που γεννήθηκε μόλις σε είδα και γιγαντώθηκε όταν σε άκουσα εκεί στο πόντιουμ, και μετά που μύρισα το άρωμα σου.

Και πριν προλάβει να πει οτιδήποτε άλλο ο Πωλ την φίλησε. Με τόσο θέρμη και στοργή, όσο ακριβώς χρειαζόταν για να διώξει από μέσα της την ένταση. Τα χείλη του έψαχναν το στόμα της.

-Σε φιλάω όμορφη. Αυτό κάνω!! Απλά επειδή το θέλω. Πολύ. Και ας μην πρέπει.

Ήταν η πρώτη ερωτική πρωτοβουλία του Πωλ και την βρήκε τελείως απροετοίμαστη. Τα φιλιά του και η αίσθηση που γεννούσαν της άρεσαν όμως… τόσο πολύ!! Απλώς έκλεισε τα μάτια της ευχόμενη να μην σωριαστεί κάτω. Αλλά όχι. Την κρατούσε και πλέον χαμήλωσε το κεφάλι του και δάγκωσε τον λοβό του αυτιού της. Άγγιξε με τα χείλη του τον λαιμό της και ένιωσε την καρωτίδα που παλλόταν άγρια. Μπορούσε υπέθεσε να μετρήσει και τον σφυγμό της. Ένα βογγητό ξεκίνησε από χαμηλά και ανέβηκε στο λαιμό της. Η Ζανέτ ξέπνοη από πόθο προσπαθούσε να πάρει ανάσα σπρώχνοντας τον πίσω και μια διαμαρτυρία ξεπήδησε αδύναμη από το στήθος της.

-Τι κάνεις; είσαι τρελός;

-Ίσως. Μάλλον… σίγουρα θα έλεγα. Εσύ; Είσαι αρκετά λογική για να με σταματήσεις; Ή μήπως φοβάσαι πάλι;

Και την ξαναφίλησε!! Με ένταση και περίσσιο πάθος που έβγαινε από κάθε πόρο του δέρματος του. Αυτό έκανε πάλι. Και πόσο όμορφα το έκανε σκέφτηκε η Ζανέτ. Μάλλον ήξερε να φιλάει… και δεν το έκανε μόνο με τα χείλη αλλά ένιωθε όλο το στόμα να συμμετέχει στην διαδικασία, με μια θέρμη πρωτόγνωρη γι αυτή. Ένιωθε το αίμα της να βράζει μέσα στις φλέβες της, καθώς αδυνατούσε να συγκρατήσει το πάθος που την κυρίευε, και τις θηλές της να ορθώνονται καθώς οι αντίχειρες του, χάιδευαν τα στήθη της με έναν αργό και μεθυστικό ρυθμό καθώς οι παλάμες του κύκλωναν ψηλά την μέση της. Όταν κάποια στιγμή (μετά από έναν αιώνα..) το φιλί του τέλειωσε, η Ζανέτ τον έσπρωξε μαλακά και στηρίχτηκε στον τοίχο για να αφήσει να ηρεμήσουν τα τρεμάμενα άκρα της. Τα πόδια της με δυσκολία την κρατούσαν και τα χέρια της βαριά, τα ένιωθε να τρέμουν. Είχε φανταστεί ότι θα φοβόταν το άγγιγμα του ή το φιλί του αλλά σκέφτηκε ότι θα οφειλόταν σε “εκείνον”, επειδή φοβόταν το δικό του άγγιγμα. Μόνο που τώρα ήταν διαφορετικό. Την είχε αγγίξει κάποιος άλλος και της άρεσε. Και αυτός και το άγγιγμα του μαζί και η γλυκιά ζεστασιά που εξαπλώνονταν μέσα της… και ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από τον φόβο που ένιωθε άλλοτε.. κάτι που είχε πολύ καιρό να νιώσει… και ήταν πόθος. Και ούτε όταν τον κοιτούσε ένιωθε φόβο. Άσχετο ότι έτρεμε και ας ανατρίχιαζε από το άγγιγμα του. Δεν ήταν απέχθεια ή φόβος αλλά από απρόσμενη ηδονή. Που την κατέκλυζε απροκάλυπτα. Αλλά εξακολουθούσε να την κρύβει καλά. Και φάνηκε όταν του είπε μετά από λίγο σαν απάντηση του σχολίου του…

-Είσαι υπέροχη Ζανέτ!!!

-Αυτό δυστυχώς είναι καθαρά θέμα οπτικής γωνίας, του είπε σοβαρή πλέον και ίσως σκληρά. Ήταν πάλι αυτή η ανεπάρκεια του Ντέιβιντ που την εξωθούσε σε τραβηγμένες συμπεριφορές. Πράγμα που έβλεπε πάλι στον εαυτό της και αποδείκνυε ότι το να γνωρίζεις τους κινδύνους δεν σημαίνει (αυτόματα ίσως) ότι μπορείς και να τους αποφύγεις. Ένιωθε όμως την ανάγκη να κρατήσει λίγο ακόμα τον έλεγχο, να δείξει κάποια μικρή έστω αγανάκτηση, κάποιες -έστω- στοιχειώδεις αντιστάσεις.

-Αν σκόπευες πάντως να μου δώσεις ένα μήνυμα, να είσαι σίγουρος ότι το πήρα, του πέταξε. Ήσουν σαφής…

-Μμμ… έχεις δίκιο, με συγχωρείς, παρασύρθηκα, είπε ο Πωλ κάνοντας και ένα βήμα προς τα πίσω, πάνω που άρχιζε να γίνεται ενδιαφέρον το πράγμα…

-Δεν θα το έλεγα Πωλ.. μάλλον είχε αρχίσει να ξεφεύγει του είπε αποφεύγοντας το βλέμμα του. Λυπάμαι για αυτό αλλά με αιφνιδίασες με κάποιο τρόπο.

-Ζανέτ σαν να σε ακούω να μου λες; «θα σου έδινα μια καλή κλωτσιά, αλλά φοβάμαι μήπως σπάσω και κανένα πόδι»!! Εεεε… εγώ ΔΕΝ φοβάμαι. Ας σπάσω και το κεφάλι μου της είπε ο Πωλ, ενώ τραβούσε και τα χέρια του.

Μα και αυτή… η Ζανέτ… γιατί δεν ένιωθε ικανοποίηση; Γιατί ένιωσε απογοήτευση όταν ο Πωλ τράβηξε τα χέρια του από την μέση της; Γιατί δεν μπορούσε να του μιλήσει; Ευτυχώς που δεν πέρασε κανείς… σκέφτηκε.

-Έκανες καλά και σταμάτησες είπε διστάζοντας η Ζανέτ… Θα μπορούσαν να μας δουν… άλλωστε είναι αργά και με περιμένουν…

-Γνωρίζει ο άνδρας το καλό του; Γιατί ξέρεις… παρασύρεται πολύ εύκολα από μια λέξη, μια χειρονομία μια ματιά με διάφανη υπόσχεση ή κάποιο όμορφο χαμόγελο. Ευτυχώς που δε σε γνώρισα νωρίτερα. Είμαι σίγουρος ότι θα σε ερωτευόμουν τρελά! Και λογικά θα έκανα και πιο παράτολμα… ίσως περισσότερο ριψοκίνδυνα πράγματα! Και ναι… έχεις δίκιο… φοβάμαι ότι είναι πολύ αργά για να κάνω πίσω!!

Αμηχανία… Στεκόντουσαν ακίνητοι, απλά κοιτώντας από κοντά ο ένας τον άλλον. Κάτι σαν τους -άγνωστους μεταξύ τους- χορευτές σάλσα ή τάγκο, που περιμένουν την εντολή του δασκάλου-χορογράφου ή την μουσική ώστε να πλησιάσουν ακόμη περισσότερο και να αγκαλιαστούν και πάλι!! Μόνο που τώρα δεν υπήρχε μουσική… ούτε δάσκαλος, καμμιά εντολή… μόνο ένστικτο, πάθος… και φόβος…

-Αλλά νομίζω θα με ερωτευτείς εσύ! Τώρα… της είπε ξαφνικά με θάρρος.

-Δε νομίζω..!! του απάντησε βεβιασμένα η Ζανέτ.

-Μα δε σε ρώτησα. Σου το ανέφερα… Όχι ότι ήθελα αλλά…

-Και γιατί το λες αυτό;

-Το ένιωσα!! Στο φιλί σου.. στο άγγιγμα σου.. στο τρέμουλο, αλλά και στο φτερούγισμα της καρδιάς σου… όταν σε φιλούσα και σε έσφιγγα στην αγκαλιά μου! Και γιατί ξέρω από εμένα. Γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής ερωτεύεσαι αυτόν που απλά σε κάνει να νιώθεις. Θα το επιδιώξω στα σίγουρα. Τώρα τι και αν θα πετύχω… θα εξαρτηθεί και από εσένα!

Έβλεπε, καταλάβαινε ότι ήταν πλημμυρισμένη από ένα γεμάτο τρυφερότητα ενδιαφέρον. Και τα μάτια της… λάτρευε να τον κοιτάζουν. Το πρόσωπο της είχε γίνει ελαφρώς κόκκινο με έναν γλυκό και πολύ γοητευτικό τρόπο! Αλλά την έβλεπε, ήξερε κιόλας που πάλευε με κάτι… αδιόρατο για αυτόν αλλά αισθητό και σίγουρα πραγματικό.

-Γιατί το έκανες αυτό; Την άκουσε να τον ρωτάει.

-Το ήθελα Ζανέτ… πολύ. Είχα κάποια προαισθήματα, μια προειδοποίηση για κάτι που θα συμβεί. Κάτι που δεν ένοιωθα πριν. Κάτι που σκίρτησε όμως όταν σε είδα, όταν σε ένοιωσα κοντά μου, όταν υπέθεσα ότι με σκεπτόσουν και με ήθελες… όταν αυξήθηκαν οι πιθανότητες, ήταν κάτι που ήθελα και έπρεπε να γίνει. Και επειδή βαρέθηκα να κρυφοκοιτάζω στη ζωή σου. Θέλω και διεκδικώ μια θέση στη ζωή σου και όχι μόνο στην επικοινωνία του ΦΒ. Και θέλω κι εσύ να βρεις μια θέση στην δική μου. Γιατί μόνο όσοι αξίζουν, έχουν ή βρίσκουν θέση στη ζωή των άλλων. Οι υπόλοιποι, έχουν απλώς δεκάδες «γνωστούς και φίλους». Είτε εδώ στο FB είτε στην ζωή τους. Που κρυφοκοιτάνε και τους αρέσει να κάνουν μόνο αυτό. Ή τους αρκεί…

-Όχι δεν έπρεπε Πωλ… δεν θέλω να το ξανακάνεις… ούτε να το σκεφτείς καν, του είπε η Ζανέτ, αφήνοντας τον να την κοιτάει έκπληκτος, καθώς απομακρύνονταν… πηγαίνοντας προς την έξοδο και τον εκεί συγκεντρωμένο κόσμο. Έμεινε να την κοιτάει αποσβολωμένος… μέχρι που ξεκίνησε κι αυτός να περπατά πίσω της, να φεύγει… πιο μπερδεμένος από ποτέ για την συμπεριφορά της.. αλλά και τόσο σίγουρος για την ίδια και τα αισθήματα της από την ίδια την αντίδραση της… το ένιωθε ότι έκανε κάτι που δεν ήθελε, απλά επειδή φοβόταν… και σκεπτόμενος πως… όλοι… συνέχεια… πάντα… σε όλους… υπάρχει μια στιγμή στην γνωριμία ενός άνδρα με μια γυναίκα… μια στιγμή που τις πιο πολλές φορές ξεφεύγει… και φυσικά δεν είναι δυνατόν να την ξαναπιάσουμε… όχι στον χρόνο… αλλά με την ίδια αξία, σημασία ή και ένταση ακόμη! Ευτυχώς η ζωή μας δίνει τέτοιες στιγμές!! Δυστυχώς… όχι πολλές! Και τότε η Ζανέτ πριν χαθεί ανάμεσα στους άλλους, γύρισε προς αυτόν. Απρόσμενα…

-Απλώς ήθελα να… εεε ξέρεις…. «Μα που είναι οι λέξεις όταν τις χρειάζεσαι»; σκέφτηκε μη γνωρίζοντας αν ήθελε να συνεχίσει και να του πει όλα όσα σκεπτόταν.

-Ζανέτ… Τι καλύτερο από το να φλερτάρεις με τις συμπτώσεις;; Άρπαξε τις ευκαιρίες που σου δίνουν οι συγκυρίες. Επιδιώκοντας πράγματα, ορμώντας μπροστά, τα βοηθάς να ξεκινήσουν… αν όχι και να συμβούν!!

-Πωλ… είμαι παντρεμένη κι εσύ έχεις οικογένεια… γιατί το νομίζεις τόσο εύκολο…; Και γιατί θα έπρεπε να είναι κιόλας; Δεν νομίζω να είναι τόσο όμορφο όσο θέλεις να το βλέπεις… είπε και ο Πωλ μπορούσε να διακρίνει κάτι δύσκολο και “σκοτεινό” στα μάτια της.

-Ζανέτ τα πράγματα είναι τόσο όμορφα όπως αυτά που εμείς τα συγκρίνουμε. Γιατί σίγουρα δεν είναι όπως είναι… είναι όπως εμείς θέλουμε και μας αρέσει να τα βλέπουμε να είναι!!

-Ούτε καν με ξέρεις…

-Ξέρω αρκετά ώστε να θέλω να μάθω περισσότερα.

-Ωωω Θεέ μου… Πως το καταφέρνεις αυτό;

-Ποιο;

-Να λες πάντα το σωστό; Ή μήπως με κάνεις να νομίζω ότι είναι το σωστό; Το να ρωτάς πάντα αυτά που πρέπει χωρίς να γίνεσαι αδιάκριτος; Ξέρεις.. είναι κάπως τρομαχτικό και αρκετά δύσκολο για μένα να ξέρω ότι μπορείς να «διαβάζεις» το μυαλό μου ή την σκέψη μου τόσο εύκολα!

-Μα δεν είναι εύκολο… και ούτε μπορώ να το επιτυγχάνω πάντα. Απλά σου εξήγησα ότι σε προσέχω και σε ακούω.. σε ότι κι αν λες ή γράφεις! Και όταν είμαστε μαζί ανακαλύπτω πολλά περισσότερα! Προσέχω βέβαια και περισσότερο! Να… πριν είδα την ταραχή σου! Το κατάλαβα από το «λακκάκι» σου στο μάγουλο. Έτρεμε…

-Κανείς δεν μου το έχει πει αυτό.

-Γιατί κανείς ίσως δεν το είδε, δεν το παρατήρησε ποτέ. Πόσοι ήρθαν τόσο κοντά σου άλλωστε; Αλλά είδα και σένα να αλλάζεις όνομα στα αισθήματα σου. Το πάθος στο στόμα σου, στα μάτια σου, τα θέλω σου να τα ονομάζεις ενόχληση. Για να τα κρύψεις. Όλοι το λένε. Μόνο τα έντονα συναισθήματα μπορούν να «αλλάξουν» όνομα. Πάντοτε τα «βαφτίζουμε» αλλιώς για να κρυφτούμε από τον εαυτό μας πρώτα ή να ξεγελάσουμε τον άλλον. Μόνο το πάθος δεν μπορεί να κρυφτεί. Και ας το χαρακτηρίζουν σκοτεινό. Γιατί όσο το πάθος κρύβεται βαθύτερα, ακόμη και στα εσώτερα, ερεβώδη σπήλαια της ψυχής μας, τόσο προδίνεται, ακόμα και από την σκοτεινιά του ή την σιγαλιά του. Φωνάζει… σαν τον κατάμαυρο ουρανό μετά την θύελλα, με τον ήλιο που ξετρυπώνει κάποια στιγμή από το πουθενά μαζί με την αστραπή που φωτίζει κομμάτια του τοπίου και φεύγει τόσο γρήγορα και ξαφνικά όσο ήρθε, διαμαρτυρόμενη, ουρλιάζοντας με βροντές. Ψάχνοντας την εκτόνωση… την λύτρωση! Ζανέτ…

Τον κοίταζε και πάλι στα μάτια, κι αναρωτήθηκε αν άκουγε ή άκουσε όσα της είχε πει ή ο φόβος της δεν την άφηνε και την απέτρεψε. Ήθελε να την ρωτήσει αλλά, ήξερε ότι θα έπαιζε πάλι με την φωτιά. Και η φωτιά είχε σβήσει όταν σταμάτησε το φιλί του… και ο φόβος κυριάρχησε…

Και η Ζανέτ… ένιωθε ευάλωτη… απίστευτα εύτρωτη… δεν ήξερε ούτε αν και τι θα έπρεπε να πει… σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε ξανά… υποθέτοντας ότι ήξερε εκείνος… κράτησε την αναπνοή της… περίμενε…

-Θα σε πάρει εκείνος; ή θα φύγεις με την Κάτια; Ρώτησε γρήγορα και απότομα ο Πωλ βλέποντας και δείχνοντας την φίλη της που πλησίαζε λέγοντας της ότι πήρε το χαρτί και ήταν έτοιμη πλέον και ο Πωλ κατάλαβε ότι ήδη έπρεπε να είχαν φύγει. Άκουσε την Ζανέτ να λέει στην Κάτια να φέρει το αυτοκίνητο και να την περιμένει μέχρι να αποχαιρετήσει έναν φίλο και αμέσως μετά γύρισε πάλι σ’ αυτόν.

-Έχεις μια ικανότητα να βιώνεις τις ενοχές σου. Γιατί; Γιατί απαρνιέσαι την χαρά με το παραμικρό!! Γιατί Ζανέτ;

-Θα πρέπει να φύγω Πωλ. Χάρηκα ιδιαίτερα που βρεθήκαμε… έστω κι έτσι… την άκουσε να του «απαντάει»…

-Δεν ήταν αυτό που ήθελα!! είπε και την κοίταξε…. ικετευτικά..

-Δεν παίρνουμε πάντα αυτό που θέλουμε του απάντησε η Ζανέτ.

Άλλαξε και η έκφραση του. Το μόνο που απέμεινε ήταν η παραίτηση. Το ένιωθαν και οι δυο!! Δεν το ήθελε, αλλά την φαντάστηκε ολόγυμνη, ξαπλωμένη, λουσμένη στο θαμπό σεληνόφως που έμπαινε από το παράθυρο, να τον προσμένει με αδημονία. Απόφυγε την σκέψη… αλλά το ένιωθε. Το ήθελε να σφίξει λίγο ακόμα εκείνο το λεπτοκαμωμένο χέρι της και να την τραβήξει κοντά του… να την κολλήσει επάνω του και να φιλήσει τα χείλη της που έδειχναν να τον κοροϊδεύουν. Δεν θέλησε και ούτε το έκανε όμως… όχι! Τέτοια αυτοσυγκράτηση αξίζει μετάλλιο σκέφτηκε. Της εγκράτειας. Ή της βλακείας…!!

-Θα κρατήσω την θύμηση σου, την αίσθηση σου, και την γεύση του φιλιού σου, ακόμα και το άρωμα σου για παρέα μου απόψε!! Και για πολύ περισσότερο μάλλον. Και όποτε “μιλάμε” θα σε “ακούω” Όπως ακριβώς τα κοχύλια κρατούν και αναπαράγουν τον ήχο της θάλασσας και τον φλοίσβο των κυμάτων κάθε φορά που τα βάζουμε στο αυτί μας!! Και αν έμενες… θα είχαμε πολλά περισσότερα για να θυμόμαστε αύριο..

-Δεν μπορείς να με κρατήσεις Πωλ… μπορείς μόνο να με κάνεις να θέλω να μείνω. Όχι όμως σήμερα καλέ μου φίλε… όχι απόψε… Αυτό που χάθηκε σήμερα ίσως να κερδηθεί στο μέλλον. Και γύρισε να φύγει… άρχισε να απομακρύνεται. Και τον ξανακοίταξε…

Ο Πωλ της έκανε νόημα με το χέρι του ότι φεύγει κι αυτός. Τα χείλη της άνοιξαν και σχημάτισαν τις λέξεις χωρίς όμως η φωνή να ακούγεται!! ΟΚ!! Και δεν ήταν ερώτηση… και έτσι έμεινε χωρίς απάντηση. Η ίδια γύρισε και χώθηκε μέσα στο πλήθος… κρύφτηκε ανάμεσα τους… στον θόρυβο τους!!

Και ο Πωλ άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω στο ψυχρό Φλεβαριάτικο βράδυ. Η ομίχλη γύρω του ήταν παγωμένη και πηχτή. Την ένιωθε να τον χτυπάει και να διαπερνάει το δέρμα του σαν βελόνες. 1329kiss_nΜέσα στην νυχτερινή ησυχία ακουγόταν μόνο ο αέρας ενώ βαθιά στο μυαλό του ηχούσαν οι σκέψεις της μαζί και οι πιθανότητες του. Ευτυχώς το αυτοκίνητο ήταν κοντά και το ξενοδοχείο του, το θυμόταν ζεστό!! Και το μπαρ θα ήταν φιλικό… το δίχως άλλο…!!

Advertisements