ΓΟΝΕΙΣ

13330284_881170982005208_967530106_nΈλεγα χθες το βράδυ σε φιλικό σπίτι που βρεθήκαμε μαζί με τον Ντέιβιντ, ότι για μερικούς γονείς είναι ή ίσως μοιάζει ευκολότερο, να πληρώνουν άλλους αντί να ασχολούνται οι ίδιοι με τα παιδιά τους. Στρατιά από παραμάνες και νταντάδες από τα μικράτα τους, δασκάλους στα φροντιστήρια και τις ξένες γλώσσες μαζί με εκπαιδευτές, διασκεδαστές και κλόουν στα πάρτι και τις γιορτές, προπονητές και γυμναστές στα αθλήματα ή στις πισίνες, και άλλους πολλούς σε πολλές εκφάνσεις της ζωής τους να εκπαιδεύουν, διδάσκουν, ψυχαγωγούν και διασκεδάζουν τα παιδιά τους, ΑΝΤΙ για εκείνους τους ίδιους που είναι απόντες από τις μικρές ή μεγάλες χαρές των βλασταριών τους, δίκην της δουλειάς πχ. που δεν μπορεί να αναβληθεί και της έλλειψης διάθεσης από μέρους των! -Τους λες και χορηγούς παρά γονείς θα έλεγα!! Σημείωσε ο Πωλ.. -Ναι, αυτό έλεγα και χθες το βράδυ στη κουβέντα (είναι γεγονός ότι μεταξύ οίνου και πίτσας λέγονται όμορφα και χρήσιμα πράγματα).

Μιλούσαμε για μας και για ανθρώπους που αγαπάμε και νοιαζόμαστε! Και δη για τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας!! Τα οποία θέλουμε και προσδοκούμε να γίνουν έντιμοι και χρήσιμοι άνθρωποι μέσα σε μια κοινωνία πρόστυχη και δύσκολη. (Μήπως μεγαλώνουμε πρόβατα που τα δίνουμε τροφή σε λύκους;)

Κι έλεγα ότι καλό θα ήταν να μάθουν και τα ίδια από νωρίς, τι σημαίνει ανταγωνισμός, τι ταλέντο, τι εξάσκηση, τι καλλιεργώ μια δεξιότητα μου, κυρίως τι σημαίνει να ανήκεις ως μέλος σε μια ομάδα -μικρή ή μεγάλη- και να δουλεύεις και να αγωνίζεσαι γι αυτήν και όχι για τον εαυτό σου, να μάθεις να κερδίζεις με υπερηφάνεια άξιους ανταγωνιστές ακόμα και να χάνεις με αξιοπρέπεια από κάποιον καλύτερο.

Να μάθουν και να συνεχίσουν να μαθαίνουν ώστε να βελτιώνονται συνεχώς. Τώρα, μετά, αργότερα, όσο ζουν! Κυρίως για να νιώθουν όμορφα με τον εαυτό τους. Και να μάθουν να τον σέβονται όπως και να τον υπολογίζουν. Όταν όλοι οι υπόλοιποι μαθαίνουν ότι πρέπει να γνωρίζουν τον κατάλληλο άνθρωπο στην αρμόζουσα θέση για να πετύχουν… ακόμα και το αδύνατο. Ουτοπικό μου μοιάζει! -Ναι αλλά μην περιμένεις να τους το μάθουμε διδάσκοντας τους το -εμείς ή οι άλλοι που προανέφερες- αλλά να τους το δείξουμε! ΕΜΕΙΣ… τόνισε ο Πωλ. Κυρίως με την συμπεριφορά μας! Ότι και να τους λέμε ΔΕΝ ακούν! Αλλά βλέπουν την δική μας συμπεριφορά και ΜΙΜΟΥΝΤΑΙ!!

Όσα και να τους λέμε για την καθαριότητα, θα θυμούνται ΕΣΕΝΑ που πέταξες το πακέτο από το αμάξι ή τα σκουπίδια στο δρόμο. Ότι και να λέμε για το κράτος και την διαφθορά που επικρατεί, (αν είναι πιο μεγάλα..) θα θυμούνται εσένα που γκρέμισες το πατρικό σπίτι σε μια νύχτα (τρόπος του λέγειν..) για να αποφύγεις την πληρωμή του παράβολου επειδή άγγιζε τα 10 χιλιάρικα. Για αυτό λέω να μην πάψουμε και εμείς να βελτιωνόμαστε!! Το λέω πάντα: Σταματάς να γίνεσαι καλύτερος και έχεις ήδη πάψει να είσαι καλός!!! Και βαλτώνεις… σε πράγματα κοινά, μέτρια και τετριμμένα. Συνηθισμένα κι εύκολα! Που τα κάνουν όλοι. Χωρίς καμία διάθεση να ψάξουν, να βρουν, να κάνουν κάτι καλύτερο ή μεγαλύτερο, πιο δύσκολο, που θα εκτιμηθεί περισσότερο από άλλους ή και όλους και θα δείξει κάποιον (άλλον) δρόμο, και θα αλλάξει (ευκταίο) προς το καλύτερο αυτούς τους ίδιους, τους φίλους και γνωστούς, τα παιδιά τους μαζί με τις ιδέες και τις απόψεις τους και την κοινωνία όλη!! Θα κατορθώναμε πολύ περισσότερα πράγματα, αν δεν θεωρούσαμε ΤΟΣΑ πολλά ως ακατόρθωτα!! Αρκεί να δοκιμάζαμε… Αλλά εμείς εξακολουθούμε και ακολουθούμε όλοι μας (ή σχεδόν όλοι μας) εδώ και δεκαετίες, όλες αυτές τις ίδιες άνομες συμπεριφορές και μαζί με τις κάκιστες συνήθειες μας, που το μόνο που δείχνουν έξωθεν -και πολύ καλά μάλιστα- είναι το πόσο αδιαφορούμε για τον συνάνθρωπο μας, τις ανάγκες του, ενίοτε για την φύση, σίγουρα για τον νόμο και την εφαρμογή του και πάντοτε για τον εαυτό μας. Και μένει να νομίζουμε, ότι ενδιαφερόμαστε για τα παιδιά μας.

Έτσι μάθαμε και συνηθίσαμε να κάνουμε. Μακριά από νόμους και υποχρεώσεις, αυτόνομα και απόμερα από ομάδες, μην γνωρίζοντας τον όρο συλλογικότητα. Βασιζόμενοι στο θυμικό και σε ένστικτα χωρίς να υπολογίζουμε ακόμη και την απλή κοινή λογική. -Και προφανώς ΔΕΝ είναι όλοι έτσι…. -Μόνο που οι «διαφορετικοί» είναι ελάχιστοι, αδρανείς και φοβισμένοι Ζανέτ. Ενώ οι άλλοι είναι παντού.

Και δρουν ασύστολα, χωρίς έλεγχο ή τον φόβο της τιμωρίας, και με περίσσιο θράσος… γκρεμίζοντας, λερώνοντας, και σπάζοντας οτιδήποτε καλό πάει να δημιουργηθεί. Και όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε ένας φίλος μου είναι σαν τα σκουπίδια σε περίοδο απεργίας των οδοκαθαριστών. Αυτά και η μυρωδιά τους πνίγουν τους ΠΑΝΤΕΣ! Ακόμα και αυτούς που δεν τα πέταξαν στον ξέχειλο κάδο αλλά τα προσέχουν, τα ξεδιαλέγουν και τα ανακυκλώνουν στο μπαλκόνι τους!! Με φειδώ και σύνεση! Σκεπτόμενοι και το αύριο. Το δικό τους αλλά και των παιδιών τους! Γιατί αυτοί ξέρουν ότι αν αρχίσουν και τα πετούν ΟΠΟΥ να είναι, σύντομα αυτό γίνεται ΠΑΝΤΟΥ! Και το πληρώνουν τα παιδιά τους. –

Καλό βράδυ φίλε μου!! -Τι έγινε .. φεύγεις νωρίς; -Απλώς δεν έχω άλλες δικαιολογίες για να καθυστερήσω περαιτέρω την επάνοδο μου στο σπίτι!! Με πήραν 4 φορές τηλέφωνο και ήδη είναι μια ώρα που τέλειωσα την δουλειά μου. -Εντάξει, ξεκίνα. Θα διαβάσεις το υπόλοιπο αργότερα ή στο κινητό σου Βye Βye!! Και συνέχισε να γράφει… -Ναι, όπως έλεγα έχεις απόλυτο δίκιο κούκλα μου!! Τα παιδιά χρειάζονται παραδείγματα και όχι κριτικές έλεγε από πολύ παλιά ο Ζαν Ζακ Ρουσώ. Για αυτό δίδαξε τα με το παράδειγμα σου. Αυτή η διδασκαλία είναι άριστη με θεαματικά αποτελέσματα! Και αν νομίζεις ότι αυτή η μόρφωση κοστίζει… δοκίμασε την αμάθεια… και το ΜΗ. Το μόνο μη που «εγκρίνω» για τα παιδιά μας είναι το «ΜΗ σταματήσεις να γίνεσαι καλύτερη-ος». Για τον εαυτό σου και τους άλλους. Αν σταματήσεις σημαίνει ότι έχεις πάψει να μαθαίνεις. Ότι δεν έχεις προσδοκίες. Και όταν σταματάς να γίνεσαι καλύτερος… όταν σταματάς να μαθαίνεις… τότε αρχίζεις να πεθαίνεις.

Εσύ και τα θέλω με τις προσδοκίες σου. Και είναι αργός θάνατος. Εμείς δεν το βλέπουμε γιατί… είμαστε όρθιοι, περπατάμε και λέμε ακόμη καλημέρα. Αλλά όλοι οι άλλοι το νιώθουν, το ξέρουν, το βλέπουν, το αποδέχονται και απομακρύνονται. Και μένουμε μόνοι! Δυστυχώς οι άνθρωποι χωρίς φίλους συνήθως ή ενίοτε, σπρώχνονται στο περιθώριο ακόμα και από τους δικούς τους που επιτείνουν την ήδη δυσχερή κατάσταση. Και το περιθώριο -εκτός των άλλων- είναι πολύ μοναχικό μέρος! Δυστυχώς κάπως έτσι είμαστε όλοι! Στη ζωή μας, στις σχέσεις μας, στην επικοινωνία μας, στο Facebook, στη δουλειά μας αλλά και στην οικογένεια μας και στα παιδιά μας. Μάλλον… έτσι καταλήγουμε!!

Γιατί όσο και να ψάχνουμε για ποιότητα στη ζωή μας, ξέρουμε ότι ΘΑ είναι όσο καλύτερη μπορούμε ΟΙ ΙΔΙΟΙ να την κάνουμε. Και αυτό επιτυγχάνεται με προσπάθεια, θέληση και διάθεση να το πετύχουμε. Κι αν δεν ξέρουμε πως, πρέπει να μάθουμε για να το πετύχουμε. Πράγμα δύσκολο χωρίς να έχουμε κάτι σημαντικό να μας κρατήσει ή να μας ξαναφέρει στη ζωή. Μόνο πληροφορίες και λέξεις που αναμεταδίδουμε σε όλους τους αδιάφορους πλέον που μας περιτριγυρίζουν. Δυστυχώς όμως ο μεγάλος -τεράστιος θα λέγαμε- όγκος πληροφοριών που λαμβάνουμε καθημερινά -χρήσιμες και μη, η έλλειψη χρόνου και διάθεσης, οι πολλαπλές προσωπικές υποχρεώσεις, οι προκαταλήψεις ή και η οικονομική κρίση και διεθνής αρνητική συγκυρία τελευταία όπως και πολλά άλλα, μειώνουν ή εξαφανίζουν τα σημαντικά ή και τα κάνουν αόρατα στα μάτια μας. Έτσι αλλοιώνεται και η κρίση μας και προσπερνάμε, συνήθως βιαστικά ότι βρεθεί μπροστά μας. Ακόμα και κρυμμένους θησαυρούς.

Επειδή δεν ενδιαφερόμαστε να ψάξουμε και να εμβαθύνουμε ώστε να αποκτήσουμε γνώση. Ίσως θα έπρεπε να θυμίζουμε τακτικά -αν όχι καθημερινά- στον εαυτό μας, ότι αξίζει να χαλαρώνουμε τους ρυθμούς μας πότε –πότε και να κοντοστεκόμαστε κάπου, για κάτι. Αν είμαστε τυχεροί ή βλέπουμε διαφορετικά -χωρίς απλά να κοιτάμε- τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας θα αναφωνήσουμε εκστατικά βλέποντας πχ. την πρόοδο του παιδιού μας:

Ναι, το έμαθες… το έκανες τέλεια. Γιατί -μην αμφιβάλλεις- πάρα πολλοί γονείς, κάνουν μεγάλες, σοβαρές και φιλότιμες προσπάθειες και πολλές φορές και θυσίες προκειμένου να εξασφαλίσουν το μέλλον των παιδιών τους και την οικονομική τους ευμάρεια. Την ίδια ώρα που τραβούν και κοιτούν μπροστά μαζί με τα παιδιά τους, οι ίδιοι στο πίσω μέρος του μυαλού τους, έρχεται -όλο και συχνότερα- η ενοχλητική σκέψη ότι θα πρέπει με κάποιο τρόπο να τα προετοιμάσουν ίσως για ζωές που μπορεί να είναι πιο δύσκολες από τις δικές τους και για ένα αύριο, χειρότερο από το σήμερα ή το χθες. Λες και κάθε μέρα που περνάει είναι καλύτερη από την… επόμενη που έρχεται!

Που ακούστηκε; Και μέχρι πότε…; Δυστυχώς, μέρα με τη μέρα, κάθε εποχή, χρόνο με το χρόνο, όλα αλλάζουν μορφή. Η κοινωνία, η οικογένεια, οι σχέσεις μεταξύ των μελών της, ο διάλογος και η επικοινωνία, οι ανάγκες. Όπως και οι δυνατότητες αλλά και -πρωτίστως- οι επιλογές των νεότερων μελών. Και το ερώτημα παραμένει περιμένοντας απάντηση:

Πόσα από αυτά που παίρνει, και σε τι βαθμό χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει καλύτερα; Το δικό μου ή το δικό σου παιδί; Πόση υλική και ψυχική γενναιοδωρία από μέρους μας, για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του αργότερα, να γίνει καλύτερος, για τον εαυτό του και τους άλλους και να μπορέσει να κάνει ΟΝΕΙΡΑ; Και όπως έλεγε ένας σοφός: «Υπάρχουν ΜΟΝΟ δύο ιδιαίτερα κληροδοτήματα διαρκείας για τα παιδιά μας.

Μπορούμε να τους δώσουμε ΡΙΖΕΣ και ΦΤΕΡΑ»! Μην ψάχνεις για περισσότερα καλή μου. Τα άλλα είναι μεν καλά, βολικά και χρήσιμα αλλά… προαιρετικά! Και μ’ αυτό κλείνω. Τα λέμε και πάλι. Άλλωστε μ’ αρέσει να τα λέμε. Καλό σου βράδυ.

Advertisements