Ο »χρήστης» Πωλ.

Ο Χρήστης Πωλ κοινοποίησε σημείωση

Έλεγα -και πάντα συνεχίζω να υποστηρίζω- ότι θα ήταν υπέροχα να ξέραμε αλλά και να σεβόμαστε τα όρια που βάζουν οι άλλοι στην ζωή με την συμπεριφορά τους, μιας κι εκεί στην ζωή, ο καθένας είναι αυτό που είναι. Θα το λέγαμε κι επιτυχία. Έτσι θα έπρεπε να είναι και στο FΒ. Μόνο που εδώ κανείς δεν είναι ο εαυτός του! Μιας και αυτό που επικρατεί εδώ μέσα είναι η αντιγραφή και η μίμηση. Ίσως και η σκοπιμότητα. Αντί της πρωτοτυπίας και των προσωπικών επιλογών. Αυτό και αυτοί…

Άτομα χωρίς γνώση ή γνώμη που ακολουθούν τα ρεύματα και τα θέλω τους χωρίς κάτι ή κάποιον να πιστέψουν, σχηματίζουν ομάδες που νοσούν από υπέρμετρη φιλοδοξία και απληστία, με όπλα τους την ζήλεια, την απάτη, την μνησικακία και την υποκρισία, ξεγελούν -πρωτίστως- τον ίδιο τους τον εαυτό, χαζολογώντας ή κάνοντας Like και σχολιάζοντας με θαυμαστικά σε τοίχους που δεν αξίζουν ούτε δεύτερη ματιά. Αλλά υπάρχουν επειδή τους δίνουμε αξία και προσοχή. Και άντε να δικαιολογήσω την πρώτη ματιά επειδή μας «χαμογέλασαν» και είπαν και κάτι καλό ή έξυπνο. Και μετά; Αφού βλέπουμε ότι δεν υπάρχει συνέχεια, βλέπουμε ότι η πρόσοψη είναι εντάξει αλλά μέσα είναι σαν τον ακάλυπτο χώρο, γεμάτος με σκουπίδια και βρόμικος;

Πες του λοιπόν, στον καθένα ότι πρέπει να διορθώσει κάποια πράγματα και να καλυτερεύσει κάποια άλλα και σταμάτα με τα εύκολα. Γιατί μπορεί -θεωρητικά (μιλώντας)- να μας αρέσει η επαφή και η επικοινωνία με κάποιον άλλον και οι πιθανότητες γι αυτό που μπορεί να φέρει αυτή η επαφή ή η σχέση που πιθανόν να αναπτυχθεί! Ότι κι αν περιμένει κανείς από τον άλλον.

Και πρακτικά να το δεις, έχουμε δεκάδες μέσα ή γκάτζετ (τεχνολογικά επιτεύγματα που λένε και οι αγγλοσάξονες…) εύκολα και πρόχειρα για χρήση και επικουρία στην θέληση μας και την διάθεση μας. Και σαν ορθολογιστές που είμαστε λέμε ότι με την καλή επικοινωνία ξεπερνούμε τα προβλήματα. Αρκεί βέβαια να είναι ουσιαστική και διττή. Αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζουμε το ανέξοδο ψάξιμο στο Facebookκαι τα like. Δέκα (10) μαζεμένα σε κάθε φιλικό τοίχο μέσα σε δευτερόλεπτα και πάμε στον άλλον. Τοίχο ή φίλο. Χιλιάδες περιμένουν!

Το κακό με την επικοινωνία (ή μάλλον με την έλλειψη της) είναι όταν ο ένας κρύβει αυτό που ξέρει, ενώ ο άλλος υποκρίνεται ότι δεν το ξέρει ή δεν το καταλαβαίνει. Εεεε καλά.. εντάξει… κανείς δεν είναι τέλειος.

Πάντως η επικοινωνία όπως και η ζωή δεν προχωρά με φαντασιώσεις και ούτε βασίζεται σε ψευδαισθήσεις! Άλλωστε όλες αυτές οι φωτογραφίες και τα σχόλια, δεν είναι αυτοσκοπός αλλά παίρνουν αξία μόνο στο βαθμό που εξυπηρετούν όλους εμάς και την επικοινωνία μεταξύ μας.

Αλλά σε μας…. εξελίσσεται σε μια λατρεμένη αλλά τόσο μακρινή συνήθεια. Μια βουβή ενατένιση, κάτι που θέλεις και περιμένεις να ακούσεις. Μάλλον να δεις γραμμένο. Αλλά συνεχίζει να υφίσταται στο σκοτάδι. Χωρίς την παραμικρή επαφή ή ακόμα και τις πιο πολλές φορές την διάθεση για επαφή. Να «ζεις» απλώς βλέποντας κάποιες όμορφες φωτογραφίες, τραβηγμένες χρόνια πριν, μόνο και μόνο επειδή επιλέχθηκαν από εμάς και μας κολακεύουν.

Αλλά η απόσταση από το σήμερα, από εσένα, από την πραγματικότητα, την ευτυχία ή την ομορφιά… μεγάλη και ίσως τεράστια και ανυπέρβλητη!

Κάτι σαν τους ήλιους που ζεσταίνουν ο ένας τον άλλον και ίσως και κάποιους άλλους γύρω τους, αλλά που χωρίζονται μεταξύ τους από τεράστιες, απίθανο να καλυφθούν ποτέ, αποστάσεις!!

Αλλά η μοναξιά, μας επιτρέπει και κάποια αισιοδοξία κι έτσι όλοι μοιάζουμε σαν τον κισσό που αναρριχάται και σκαρφαλώνει στα πιο απίθανα σημεία, πιάνεται γερά απ’ ότι βρεθεί στον δρόμο του παλεύοντας να επικρατήσει ή να καλύψει τα πάντα…. έτσι κι εμείς πιανόμαστε και εκμεταλλευόμαστε τα πάντα από τον άλλον.

Και κυρίως τα like. Για να επικοινωνήσουμε. Τι έλεγα στην αρχή; Το λέω και επιτυχία. Αλλά όχι επικοινωνία. Κι αν θελήσεις να αλλάξεις οτιδήποτε; Το πρώτο που θα σου πουν είναι; «ΠΟΙΟΣ σε υποχρεώνει να το κάνεις; Και γιατί; Άστα έτσι… τι σου χρειάζονται οι αλλαγές; Εμείς έτσι λειτουργούμε!»

Αυτόματη και ενστικτώδης τάση προς τον συντηρητισμό! Αλλά και την αυτοσυντήρηση(;). Μόνο και μόνο για να αποφύγουμε την σύγχυση και το μπέρδεμα που θα φέρει η πιθανή ή κάποια σίγουρη αλλαγή. Κοινή θα λέγαμε συμπεριφορά όλων μας. Το να θεωρεί κάθε άνθρωπος τον εαυτό του θύμα… της ζωής, της τύχης, της άδικης μοίρας, του κράτους που τον εγκαταλείπει έρμαιο των συγκυριών, της πολιτικής που απεχθάνεται και της αποχής που προτιμά, της κοινωνίας που δεν τον αποδέχεται και των άλλων, όλων αυτών που δεν τον δέχονται! Δικών του αλλά και ξένων.

Καθώς και (κυρίως) της κοσμοθεωρίας του, ότι απλά ο κόσμος δεν αλλάζει. Αγνοώντας ότι η αλλαγή ξεκινάει ΠΑΝΤΑ από εμάς!

Και έτσι καθόμαστε όμορφα στον άνετο καναπέ δημιουργώντας μια φανταστική αυταπάτη με όμορφο και πολιτισμένο, δημοκρατικό χαρακτήρα! Εννοείται βρε… ωραία αυταπάτη. Αλλά απλώς αυταπάτη.

Πως το λένε; Facebook; Ή μιλάμε και για την ίδια μας την ζωή…;

Πάντως όλοι θέλουν να είναι στο «σπίτι τους» Στην ζεστασιά του χώρου και των αγαπημένων ανθρώπων, βιάζονται να γυρίσουν στο χουζούρι και στην αγκαλιά των άλλων που ξέρουν ότι είναι… αγαπημένοι… και τους περιμένουν εκεί!! Αρκεί να ξέρουν τον άνθρωπο τους. Και τι να περιμένουν από αυτόν!! Προτιμότερο από το να ψάχνουν κάποιους που σίγουρα δεν «βρίσκονται» εδώ και μαζί να καθυστερούν ουσιαστικότερα πράγματα!!

Αλήθεια πόσοι ξέρουν ποιος είναι ο άνθρωπος τους; Το σπίτι σου; Ξέρεις που είναι;

Είναι εκείνος και εκεί που λες τα ΛΙΓΟΤΕΡΑ ψέματα για τον εαυτό σου!!

Εκείνος και εκεί που νιώθεις όμορφα… έτσι, χωρίς λόγο.

Εκείνος και εκεί που δεν κρίνεσαι συνέχεια για το πόσο καλός είσαι αλλά γίνεσαι αποδεκτός… εσύ και τα ελαττώματα σου.

Εκείνος και εκεί που σε χρειάζονται… πιο πολύ από ότι νομίζεις!!

Εκείνος και εκεί που… σε ξέρουν!! ΚΑΛΑ!

Εκεί όπου επικοινωνείς αδέσμευτα και επειδή το θέλεις!!

ΟΧΙ κυρία μου… ΔΕΝ μιλάω για το Facebook!!

Advertisements